Caleidoscopios


Me alegro de que hayas decidido visitarme, espero que te guste.















miércoles, 25 de enero de 2012

ROSALÍA DE CASTRO

Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentóu,
que eu día e noite sin cesar choraba
cal choróu Madalena na Pasión.
“Señor, que todo o podedes
-pedínlle unha vez a Dios-,
dáime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición”.
E doumo Dios, arrinquéino.
Mais…¿quén pensara…? Despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen qué era delor;
soupen só que non sei qué me faltaba
en donde o cravo faltóu,
e seica..., seica tiven soidades
daquela pena…¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quén o entenderá, Señor!…

Rosalía de Castro
(Follas novas, 1880)

2 comentarios:

  1. ¡Es una estrofa muy bonita!
    El núcleo temático fundamental de esta poeta en ''Follas novas'' es el intimismo. Es fácil de apreciar las ideas y los temas que expone en sus poemas. Desde mi punto de vista, tuvo mucho coraje al escribir en gallego sus obras estando bajo las circunstancias políticas de esa época.
    Alba Jiménez 2ºBCS-B

    ResponderEliminar
  2. Es una estrofa muy bonita pero un poco complicada de leer.
    En ella, Rosalía expresa, con el símbolo del clavo, el dolor profundo de su alma.

    Rosalía siente una pena enorme, no se sabe por qué, que le amarga la vida. La mayoría de las personas nos sentimos alguna vez así en nuestra vida. Echamos de menos algo que teníamos, aunque nos estuviese haciendo daño.

    Juan de Dios Guerrero Riquelme, 2º Bachillerato B.

    ResponderEliminar